EetWad

Het seizoen van vogeltonen is weer begonnen. De lijsters, mussen, roodborstjes en vele andere soortgenoten laten goed van zich horen, je zal ze de kost moeten geven. Gelukkig zorgt de tuin goed voor ze: beestjes genoeg op de pas bloesemende fruitbomen en in de vers omgewoelde aarde.Intussen gaat het eerste tomatengrut de kas in terwijl de koolkiemen binnen tot voorzichtige wasdom komen. Dat betekent ook dat de overwinterde warmoes en raapstelen ruimte moeten gaan maken voor de zomergroenten; ook de paprika’s en aubergine zijn er klaar voor. Het ruimen van de kas zorgt dan gelukkig ook weer voor inspiratie voor een mooie salade: Bladmuziek met boontjes. Eikenbladsla, bladmoes, veldsla uit de kas, met een tuinboon en sperzieboon plus artisjok (stiekem uit de winkel) …

De tuin is nog zo zwart als kool, maar daar komt verandering in! Zes kogelronde koolzaadjes zijn in een heerlijk warm en vochtig zaaibedje gelegd en lekker stevig ingestopt. Intussen hebben de eerste tomaten, pepers en paprika’s hun kiemblaadjes laten zien. Naast de Sweet Banana en de Elephants Trunk hopen we dit jaar te oogsten van de Gardeners Delight (een toppertje vorig jaar) en de nieuwe Moneymaker en Beefsteak-tomaten. Ach ja, je moet toch iets als parttime vegetariër en niet al te rijke loondienstarbeider met culinaire aspiraties. Wellicht dus later een recept waarmee we ons kogelrond kunnen eten aan een exotische, pittige koolstoof…

Goh, hebben we zomaar een maartse bui: zin om lekker in bed te kruipen met die gierende storm om het huis en het regengekletter op het dak. Maar de plicht roept. U kent dat wel. Hier is dat roepen uitgegroeid tot een koor van stemmen die om aandacht vragen. Niet in de laatste plaats hebben we de stem van De Moestuin, optredend als solist. De boontjes klinken daarnaast als sopraantjes en de aardappelen als de tenoren, met een begeleidend strijkje van preitjes….. Dus hop, de fiets op en naar buiten met dat zaaigoed, de klei in met die bonen. En dan weet je weer waarom je de tuin De Lusthof wil noemen: de lust komt vanzelf weer. Want kijk, de eerste doperwt groeit langzaam doch gestaag en wat is die kardoen toch mooi, wat een rijkdom dat de artisjokken het hebben overleeft. En waarom heb ik toch geen winterpostelein besteld? Dat was toch zo lekker op de workshop van Proeflab van, grut, hoe heten die dames nou ook al weer?

Al vroeg in januari is het grote boek der moestuin weer afgestoft zijn de zaden in voorraad uitgezocht. Een blik op de website van Vreeken om wat boontjes bij te bestellen leverde natuurlijk weer een ernstige aanval van hebberigheid op, die nu resulteert in het ongeduldig wachten op het aanbellen van onze postbode. De levertijd is bijna om…

Ondertussen de bijkeuken opgeruimd om plaats te maken voor de eerste voorzaai. Na twee weken komen de tuinbonen en vroege preitjes nu enthousiast boven het maaiveld uit. Ook de kas is uitgesopt om fris de eerste bladgroenten in de grond te kunnen stoppen. Misschien tegen beter weten in, maar met goede hoop kijk ik nu de spinazie en veldsla de grond uit. Tsja, die krokussen en sneeuwklokjes doen het tenslotte ook al.

Terwijl iedereen in deze pakjestijd bezig is met Sinten en Schimmels, zijn wij vandaag weer eens gaan kijken in onze eigen knollentuin. Die is nat. Heel nat. Een laatste worteltje hebben we maar gevoerd aan de Haflingers in het belendende veld. Zij staan daar maar een beetje sneu, Klaasloos, met hun hoefjes in de prut.
Doel van de moestuinmissie in deze winterstorm was natuurlijk de knolselderij. In mijn beleving zou die nu wel tot verwerkbare proporties moeten zijn gegroeid, maar nee. Het zijn meer uit de kluiten gewassen (mooie uitdrukking overigens) bleke radijzen.
Jammer.
Dan toch maar naar de winkel om de traditionele zuurkoolknolselderijstoof, vrij naar moeder’s recept, te kunnen maken…

In de kas komt, ondanks de voor kiemplantjes bitter koude temperaturen en de ijzige wind door de kier in het glas, heel voorzichtig het bladmoes op. Deze groente hebben we vroeg in dit voorjaar, eigenlijk onwetend van het bestaan ervan, voor het eerst in de moestuin uitgezaaid.
Het bleek een fijne plukgroente te zijn met licht pittige smaak. Als een kruising tussen spinazie en rucola. Goed voor stoofjes met tomaat en ui/knof bij pasta, in stamppotten en zelfs voor rauw in de sla.
We koesteren de kiemen van bladmoes dan ook met scheutjes lauw water en aardige woordjes. Opdat ze, naast zus warmoes, maar flink groot mag groeien…

Bleek? Hmm, die van ons is toch echt groen… De groente leent zich echter wel voor het bleken, door de krop in te pakken tegen de zon. Een soort sunblock toepassen, zeg maar, om een lekker zacht velletje te houden. Ik denk dat een boel Nederlanders daar ook wel baat bij zullen hebben maar daar is deze website niet voor…
Bleekselderij heeft een rijke toepassing in de keuken. Naast de zusjes knol,- en blad,- vind je bleekselderij terug zowel als deel van de traditionele wups (groentenbouillon van wortel, ui, prei en selderij), als van een pastasaus bestaande uit wortel, ui en tomaat, met knoflook, parmazaan en basilicum naar smaak.
Als groente-an-sich heb ik haar zopas uitgeprobeerd. En dat is niet slecht bevallen.
Bleekstoofje