Lekker koud buiten en zalig warm binnen met een schotel van zuurkool, aardappel, pompoen, pruimen in port, appel en ui, met een vleug komijn- en korianderpoeder en gedresseerd met een in plakken gesneden gerookte kipfilet. Zacht gestoofd op de Januskachel om de comfi-sfeer al in de huiskamer te brengen. Een sausje van tomatensinaasappelmarmelade over de kip en een kruidige witte wijn erbij. Mjammie…
Nadeel: Daar krijg je trek van in pure chocoladepudding met Armagnac…
De pompoenen moeten morgen maar eens verwerkt worden. Een marmelade? Een ovenschoteltje met feta? We weten het nog niet. Wel weten we dat de wind ruimt vandaag, en dat wij dat ruimen ook maar eens moesten doen, voordat de moestuin als een moest-tuin de winter in gaat.
De boel moet een beetje winterklaar en schimmelvrij. Het knoflook moet er hoognodig in en de tomaten moeten er hoognodig uit. In de vensterbank binnen liggen nog de nodige kilo’s te rijpen maar waarschijnlijk zijn ze al te koud geweest. Zelfs voor groene jam. Maar ach, de pittige tomatenmarmelade is zalig geworden. Zal die ook lekker zijn met zuurkool..?
(Lana meldt dat je groene tomaten nog kan rijpen in een krant in een kast… gaan we proberen)
Het is weer zover. Vanaf februari voorgezaaid, gekoesterd, opbeurend toegesproken. Met als grote beloning vanaf heden weer iedere dag vers uit eigen tuin. Je zou er bijna poëtisch van worden, van al dan groen: peultjes, sla, snijbiet, raapsteel, spinazie volop. Tomaten en paprika’s in bloei, raasdonders in de dop en de aardappelen reeds in knop. Tijd dus voor een heuse tuinsalade van heerlijkheden
Gesnipperd rood uitje met plakjes knoflook laten karameliseren in olijfolie met balsamico. Handje(s) versgeplukte peultjes even meebakken. Grofgehakte reuzenspinazie (of hele bladspinazie) kort doorscheppen en beetje laten slinken. Bolletjes meloen en stukjes goede blauwe schimmelkaas erdoor mengen en direct op warme borden opdienen. De walnoten waren helaas uitverkocht maar die zijn er ongetwijfeld goed bij als complete vegasla. Zalig met eigengemaakte frieten ( en/of een vegakaasburger of platvisje).
Lekker, pompoen. Dat vinden wij wel tenminste…. Dus voor ons was het heel erg treurig dat het een heel erg slecht pompoenenjaar was. Anders hadden we nu wel pompompommend in de keuken gestaan om te ‘koken voor de vriezer’. Waar we in 2007 kilo’s hebben verwerkt ligt er nu slechts één beetje acceptabele vrucht na te rijpen. Da’s dan bijna zonde om op te eten, want mooi zijn die pompoenen ook nog eens. Dat vinden wij tenminste. Bijkomende teleurstelling zat hem dit jaar ook in de opbrengst van die ene plant die wel een beetje vruchtafzetting vertoonde: op het zakje zaad afgaande dachten we pompoenus giganticus te hebben geteeld, maar dat bleek uiteindelijk gewoon de ‘ Jack be little’ te wezen. Je begrijpt: nomen est omen. En wat doe je daar dan mee? De vriezer wordt er niet wijzer van, van die hoeveelheid van acht mini-pompoentjes. Gelukkig staat er op de onvolprezen website het.gastronomen.net een werkelijk prachtig recept voor een pompoensoepje waar wij werkelijk pompompommend de keuken mee zijn ingegaan. En: het is nog werkelijk lekker ook. Vinden wij tenminste…
Kook de schone kleine pompoentjes heel zachtjes in een kwartiertje beetgaar en laat in koud water afkoelen. Zet een pannetje met dikke bodem op laag vuur en smelt in een minuut of 15 stukjes rookspek in een deciliter slagroom. Laat afkoelen en zeef. Hak een lekkere pompoen in stukjes en kook het vlees met een scheutje melk en een klont boter gaar en pureer. Voeg vocht toe als je een dunnere soep wil en kruidt met peper en zout. Snij van de kleintjes de bovenkant met steeltje eraf en hol uit. Klop de slagroom met speksmaak stijf. Doe de soep in de pompoentjes, leg het dekseltje er schuin op en geef de room erop of erbij. Erg succesvol op tafel. Dat vinden niet alleen wij….
We zijn een beetje droef: hoewel het weer nog zon geeft en er nog veel fijns te oogsten is voordat de herfst definitief toeslaat, zien we nu toch de tuin langzaam afsterven. De aardappelen zitten in hun kisten binnen, de sla en tomaten zijn op hun einde en de bonen zijn de grond uit: die drogen in de kas voor het zaaigoed voor volgend jaar. Dat moet toch eigenlijk ook weer vrolijk stemmen: het leven is geprepareerd voor de wederopstanding. En tsja, we eten er toch ook nog steeds lekker van. Daarom maar een troostrijke, koesterende maaltijd gemaakt voor de rouwverwerking voor dit zomerseizoen: >de driedubbele boneneenheid.
.
De sperziebonen zijn te ver om nog knapperig te verwerken, maar ook bonig genoeg om te doppen:
Scheid de schillen van de bonen. Kook de peulenschillen met een paar blokjes rookspek in een beetje water met verse tijm, een stengel bleekselderij, wat preiblad, een halve ui waarin twee kruidnagelen zijn geprikt en een teentje knof. Voeg een laurierblaadje en peper toe. Als na 10 minuten de schillen goed gaar zijn de kruidnagel uit de ui verwijderen, het water opvangen, het spek apart houden en in kleine stukjes snijden. De rest pureren tot groene moes. Kook in hetzelfde vocht met een scheutje kruidige witte wijn de witte boontjes met stukken aardappelen, stukjes (verse) ui en meer tijm. Als de aardappelen beetgaar zijn: afgieten en vocht bewaren om de snijboontjes in stukken van 3 cm even in op te koken. Doe een deel van de sperziebonenpuree in een ovenschaal, voeg aardappel en witte boon toe en garneer met snijbonen. Bak intussen een karbonade die is gemarineerd in mosterd snel bruin (of gebruik gerookte tofu). Bak wat gesnipperde ui mee en leg vlees (of vervanger) met ui bovenop de bonen. Zet afgedekt nog een kwartiertje in de oven. Witte wijn erbij en eventueel appelcompote…. Toch wel lekker die herfst.
Rare uitspraak. Het gaat om een lekker uit de mond rollende zinsnede, dat weet ik. Maar als je aan iemand zou vragen “Bek jij lekker?” zal je toch een raar gezicht als reactie krijgen. Hoewel, de pubers die nu voor-het-eerst-op-vakantie-zonder-pa-en-moe door onze straat trekken zullen er wel raad mee weten. Maar van eten zeg je het ook niet. Tenzij je het over vis hebt, natuurlijk: het lekkerbekje. En toch, de snijbiettaartvariatie van Aranka viel wat mij betreft echt wel in de categorie lekker bekken. Maar dan als een taartsnede die lekker de mond Ãnrolt….
Eindelijk begin ik de ware betekenis van deze uitspraak te doorgronden…. Een bietje minder maakt namelijk niet uit. Bietjes heb je namelijk altijd genoeg. Je zaait één zaadje en hebt er meteen drie. Reken maar uit als je tijdens het zaaien bevangen wordt door de wind en daar je hele zaadvoorraad over de grond rolt. Ja, dan heb je echt bietjes genoeg. Dan kan één minder je echt niet schelen. Net als bij snijbiet. Niet tegenop te eten. Maar dat bekt niet zo lekker: Het kan mij geen snijbiet schelen.